مریم مهریان کارگردان نمایش «آگنیتاژ» که بهزودی در تالار محراب به صحنه میرود، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره ایده و داستان این اثر نمایشی گفت: داستان نمایش درباره یک مدینه فاضله خیالی به نام «آگنیتاژ» است؛ کشوری که وجود خارجی ندارد اما آدمها به امید ساختن آیندهای بهتر، در آرزوی ورود به آن زندگی میکنند. شخصیتهای نمایش افرادی هستند که برای ورود به این کشور باید سه سال در یک کمپ مرزی به نام «آگنیتاژ» زندگی کنند و در این مدت، قوانین و مهارتهایی را بیاموزند تا بتوانند در آزمونی که برای ورود به کشور برگزار میشود، پذیرفته شوند.
وی ادامه داد: ورود به این مدینه فاضله شرایط خاصی دارد؛ از جمله اینکه هر فرد باید چیزی را به گرو بگذارد و یکسری شاهان عملی را بپذیرد. در این میان، داوود شخصیت اصلی نمایش است که برادر ناتنی دختری به نام دریاست. داوود برای ورود به «آگنیتاژ»، خانه ناپدریاش را گرو میگذارد و تصمیم میگیرد از مسیر موسیقی وارد این آزمون شود، در حالی که خودش هیچ دانشی از موسیقی ندارد و در واقع از تواناییهای خواهرش استفاده میکند.
این کارگردان با اشاره به لایههای خانوادگی و اجتماعی داستان افزود: دریا از کودکی به دلیل فضای مردسالارانه خانواده و پسردوست بودن والدین، عقدههایی نسبت به برادرش داشته است. او در نهایت تلاش میکند سند خانه را از گرو خارج کند تا پدر و مادرش آواره نشوند. در دل این داستان، مسئله مهاجرت، رویاهای دستنیافتنی و بهایی که آدمها برای رسیدن به یک آرمان میپردازند، پررنگ است.
مهریان درباره روند کارگردانی نمایش توضیح داد: «آگنیتاژ» اولین کار حرفهای من در مقام کارگردان است و طبیعتاً چالشهای زیادی داشت. حدود یک سال درگیر متن بودم و سعی کردم با تحقیق درباره مسئله مهاجرت و مشکلات آن، نمایش را به شکلی پیش ببرم که به اجرا برسد. برای من مهم بود که اثر فقط روایت یک داستان نباشد، بلکه بازتابی از وضعیت امروز انسانها باشد.
وی درباره تجربه اجرای نمایش در تالار محراب گفت: تالار محراب برای من یک فضای نوستالژیک است. اولین تجربه بازیگری و شروع فعالیتم در تئاتر در همین سالن اتفاق افتاد و به همین دلیل دوست داشتم اولین کار کارگردانیام هم در همین مکان اجرا شود. با وجود اینکه در سالهای اخیر به دلایلی مثل نبود جای پارک، کمتر مورد توجه مخاطبان قرار گرفته، اما به نظر من این سالن شرایط بسیار خوبی بهویژه برای گروههای دانشجویی دارد.
این کارگردان در پاسخ به اینکه آیا انتخاب تالار محراب در شرایط فعلی یک ریسک محسوب میشد یا نه، گفت: فکر میکنم در شرایط ملتهب فعلی، اجرای نمایش در هر سالنی با ریسک همراه است. با این حال، تالار محراب از نظر امکانات، فضای سالن و برخورد حرفهای عوامل، شرایط مساعدی برای اجرا دارد و اگر مسئله پارکینگ حل شود، میتواند دوباره به یکی از پایگاههای مهم تئاتر تبدیل شود.
وی درباره تاثیر جنگ تحمیلی رخ داده، بر فرایند تولید این اثر توضیح داد: قطعا گروه ما نیز مانند سایر گروهها که اثری نمایشی روی صحنه دارند، چالشهایی داشته و دارد اما همگی مشتاق بودیم که دوباره به صحنه برویم، زیرا تنها چیزی که برای ما تئاتری ها مانده، همین روی صحنه بودن است. از جمله چالشهای دیگر، هماهنگی مجدد با سالن و از سرگیری تمرینها است که به دلیل وقفه ای که پیش آمده بود، قطعا گروه نیاز به تمرین دوباره داشت، زیرا مواردی در این ایام از یاد بچه ها رفته که باید دوباره تمرین و تکرار شود. به امید خدا از اواسط اردیبهشت اجراهای خود را آغاز میکنیم. به دلیل وقوع جنگ باید هماهنگی مجددی با مدیریت تالار محراب صورت بگیرد که در حال شکل گرفتن است.
مهریان درباره اینکه آیا از اجرای اولیه این نمایش که توسط حسین کارگر به صحنه رفته و با اقبال مخاطبان مواجه شده بود، الگویی گرفته یا خیر؟ افزود: من اجرای قبلی این نمایشنامه را ندیدم، اما این متن ۲ سالی است که دغدغه من شده است، چون در کشور ما خیلیها به دلایل مختلف به مهاجرت فکر میکنند و تا خودمان مهاجرت را درک و تجربه نکنیم، نمیتوانیم برداشت درستی از آن داشته باشیم و تنها یک مدینه فاضلهای از آن در ذهن ما ساخته شده است.
مهریان در پایان درباره پیش بینیاش از واکنش مخاطبان بیان کرد: نمایش من یک تراژدی است اما درونمایههای طنز هم دارد. از همان اجراهای اولیه و حتی در تمرینها، واکنش مخاطبان را میدیدم که جاهایی همراه با بازیگران میخندند و جاهایی اشک میریزند. این همراهی برای من مهمترین نشانه ارتباط گرفتن مخاطب با نمایش است.
نمایش «اگنیتاژ» به نویسندگی رسول حقجو و کارگردانی مریم مهریان از اواسط اردیبهشت در تالار محراب به صحنه میرود.
حسین اسدی، مریم مهریان، اشکان صیادمحلی، مجید یارندیپور و مصطفی آشتیانی گروه بازیگران این نمایش را تشکیل میدهند.
نظر شما