١۶٨ آرزوی قنداق شده

سوزناک‌ترین این حسرت‌ها، سهم مادر «محمد» است. پسری که اول کوله‌پشتی‌اش از زیر آوار پیدا شد و بعد پیکر کوچکش؛ آنقدر کوچک که می‌شد به رسم نوزادی قنداقش کرد.

ایستاده در وطن؛ این پرچم بر زمین نمی‌افتد!

چهارراه تئاتر شهر تهران این روزها میزبان صحنه‌های خودجوش ایستادگی مردم است؛ ملتی که با اهتزاز دائمی پرچم ایران، مقاومت در برابر ابرظالمین را به جهانیان نشان می‌دهند.

شیراز؛ شهر اردیبهشت و پناهگاه صلح

پانزدهم اردیبهشت، روز ملی شیراز؛ شهری که در سخت‌ترین روزهای تاریخ ایران ویران نشد و پناهگاه اندیشمندان و نماد صلح پایدار شد.

معلمان بزرگ تاریخ ایران که کمتر آنها را می‌شناسیم!

به مناسبت دوازدهم اردیبهشت و روز معلم در تقویم ایرانی سراغ چند معلم تاثیرگذار در تاریخ آموزش ایران رفتیم که نقشی فراموش نشدنی در تعلیم دانش آموزان این کشور داشتند.

شروع یک زیست تازه

دشمن استقامت را تاب‌آوردن منفعلانه می‌فهمد، اما آنچه در رفتار این مردم دیده می‌شود، بیرون کشیدن نظم از دل بی‌نظمی، ساختن از دل تحریم، و تبدیل محدودیت به سبک زندگی‌ است.

به وقت اردیبهشت، به نام معلم

تقویم می‌گوید امروز، روز معلم است؛ روزی برای چیدن لبخند روی لب‌های معلم‌ها. امسال اما در مدرسه‌ی میناب، همه‌چیز طور دیگری‌ است.

قرار جدید در خانه‌ای جدید!

پرچم‌به‌دست زیر باران ایستاده‌اند. دوتا خواهرند. می‌گویند یکی، دوبار آقا را از طبقه‌ بالا و خیلی دور در بیت دیده‌اند.

به وقت بهشت!

کمی مادرش را نگاه کرد و کمی من را. پر روسری را از دور انگشتش باز کرد و گفت: «آقا رو می‌کشیدم؛ وقتی توی بهشته و گل من توی دست‌هاشه.»

ماه دوم بهار هشتاد و شش

شده بودم یک قطره توی دریایی که به سمت شما جلو می‌آمد و شعار می‌داد. دیگر هیچ چیز در اراده‌ من نبود. چشم‌هایم سر ناسازگاری گذاشتند و می‌باریدند که نمی‌توانستم درست شما را ببینم.

واقعی‌ترین افسانه

چند سال پیش، وقتی مدرسه ما را به موزه دفاع مقدس برد، جنگ برایم شبیه افسانه‌ای غیرقابل‌باور بود. ازش چیزی نمی‌دانستم.

خانواده الهام‌بخش؛ طبیبی برای پزشکی مدرن در ایران

در نهمین گزارش «خانواده ایرانی» به روایتی از سرگذشت یکی از برجسته‌ترین پزشکان و دانشمندان ایرانی عصر قاجار می‌پردازیم که پزشکی‌نوین را در ایران پایه گذاری کرد.

روایت «مجله مهر» از آسیب‌دیدگان جنگ؛

نسل یک‌ شبه بزرگ‌شده/جنگ قد آرزوی کودکان را بلندتر کرد

تهران، چند روزی است در آتش‌بس نفس می‌کشد؛ اما پشت آرامش ظاهری شهر، روایت زندگی‌هایی جریان دارد که هنوز میان آوار خانه و امیدِ بازگشت، معلق مانده‌اند.

پنجره فولاد، نبش جمهوری 

مقابل کشوردوست، دیوارهای بتنی چیده و تصویر بزرگی از شما را رویش زده‌ بودند. دلم می‌خواست خودم را به آن بتن‌های سرد برسانم.

کار بی‌ادعا، به نام دهه‌نودی‌ها

روی سنگ‌های خیس صحن مسجد، چند نوجوان دور یک فرش جمع شده‌اند؛ فرشی که از دل یک خانه آسیب‌دیده آمده و حالا زیر دست‌هایشان، خاکش می‌رود و نشانه‌ای از ادامه زندگی برمی‌گردد.

جبران نمی‌شوی! 

سر می‌گذارم روی سردی سیمان و سنگ. چشمم می‌افتد به جمله‌ای که این‌ روزها، بارها و بارها مرورش کردم: «جبران نمی‌شوی؛ حتی به گریه‌های عمیق.»

نامه‌ای از باغ‌های میناب به زیتون‌زارهای غزه

دوست خوبم در غزه! بگو گوشواره‌هایم به دستت رسید.

نذری برای خون دلی که لعل شد

این نذری برای ما که حسرت زیارت شما در دل‌مان مانده، فقط بهانه‌ای است برای فرو دادن بغض این چهل روز. آقا!