خبرگزاری مهر، گروه استانها- کوثر اشرافی: بیست و هفت شب است که خیابانهای رشت رنگ و بوی دیگری گرفته است. مردمی که برای حضورشان هیچ دلیلی نمیخواهند جز عشق، هر شب با دلهایی گرهخورده به رشته مستحکم و نامرئیای که امروز به وسعت یک وطن، دلها را به هم متصل کرده، پای در میدان میگذارند. گویی این عشق، خودش خیابانگردشان کرده است.
امشب اما حال و هوای این حضور متفاوتتر از شبهای قبل است. هفتمین روز از بهار طبیعت که با آمدنش امید تازهای به دلها هدیه داده، مردم این شهر بغضهایشان را پشت مشتهای گرهکرده نگه داشتهاند و محکم فریاد میزنند: «علوی میمونم، علوی میمیرم، انتقام رهبر شهیدم رو میگیرم.»
همدلی بیسلیقه
در این شبها، مرزهای سلیقهای رنگ باخته است. زنان و مردان با هر نگاه و هر اندیشهای، همدل و همصدا در خیابانها حضور یافتهاند. پیچیدن نواهای انقلابی در گوشه و کنار شهر، همان تجدید بیعتی است با شجره صالح و نائب امام زمان (عج). مردمی که اگرچه تا دیروز هم زیر یک پرچم پشت سید علی ایستاده بودند، امروز نبودن رهبرشان را دلیلی بر پایان این راه نمیدانند؛ راهی که پشت آن رد خون دلهاست.
در دستان یکی از حاضران، پلاکارد دستنویسی خودنمایی میکند که تکتک جملات آن نه فقط حرف دل مردم این شهر، بلکه دردل یک ایران است: «عشقت خیابانگردمون کرده آقا.»
مهلت دروغین و اراده پولادین
امروز دشمن برای مردم ایران مهلت پنج روزه تعیین میکند تا شاید این ارادههای پولادین را سست کند. اما هر بار که سر میچرخاند و نتیجه وعدههایش را میبیند، ناگزیر پنج روز دیگر به مهلت دروغینش اضافه میکند. غافل از اینکه از امروز، تنها کسی که تعیینکننده مهلت خواهد بود، ایران است.
دشمن هنوز پس از گذشت چهار دهه از این میراث پربرکت، از درک عمق این پیوند ناتوان است و در مخیله کوتهنظر خویش، دنبال بریدن ریشه آن میگردد. اما پایان راه انقلاب، آن هم در شرایطی که نسلی از دل این حضورها قد کشیده، جز خیال باطل و آرزوی محالی نیست.
نسل میرزا کوچک خان در خیابانها
در میان جمعیت، پدرانی دیده میشوند که امروز دیگر پای ایستادن در بین جمعیت را ندارند. تلوتلوخوران حرکت میکنند و گاهی میایستند. عکس کوچکی به همراه دارند که از دستشان نمیافتد؛ مثل همین پرچمی که امروز به مساحت وطن ایستادهایم تا بر زمین نیافتد.
نسل میرزا کوچک خان همین مردان هستند که بعد از گذشت سالها پای نسل امروز را به اینجا کشاندهاند. پدرانی که پا به پایشان قد کشیدیم و دست در دستشان به خیابانها آمدیم. این عشق گرچه خیابانگردمان کرده، اما امانت سید علی بر زمین نمیماند و دختران و پسران این سرزمین، میراثدار قابلی خواهند بود برای ادامه این راه.
تره زوده امره بجنگی
اما دشمن باید بداند: «تره زوده امره بجنگی.» این شعار مردمان رشت است که حالا با گذشت بیست و هفت شب، هیچ چیز دلیلی بر نیامدن آنان به میدان نخواهد شد. تمام نیرویی که این پاها را در این مسیر محکم نگه داشته، امید و توکل است؛ در مقابل دشمن دون که تمام چیزی که در چنته دارد، حرف زور است.
امشب نیز تا صبح، این حضور ادامه خواهد داشت. مردمی که عشق، خیابانگردشان کرده، با همان اراده پولادین بار دیگر ثابت میکنند که راه سید علی، راهی است که پایان ندارد. تا صبح پیروزی.
نظر شما