سید علی مسعود در گفتگو با خبرنگار مهر با تبیین ماهیت مزمن بیماری پارکینسون اظهار کرد: پارکینسون یک بیماری تخریبی مغز است که به دلیل از بین رفتن سلولهای تولیدکننده «دوپامین» ایجاد میشود. این بیماری مانند دیابت، نیازمند مدیریت مستمر است و درمان آن به معنای ریشهکنی کامل نیست، بلکه هدف اصلی، بازگرداندن عملکرد طبیعی به بیمار و بهبود کیفیت زندگی اوست.
وی، با اشاره به سیر زمانی درمان در این بیماری افزود: بیماران در پنج سال اول پس از بروز علائم، پاسخ بسیار خوبی به درمانهای دارویی میدهند؛ اما پس از گذشت این زمان، حساسیت بدن به داروها تغییر کرده و مدیریت علائم پیچیدهتر میشود. لذا خانوادهها نباید به امید بهبود خودبهخودی یا با تصور اینکه لرزش ناشی از پیری است، زمان را از دست بدهند.
این متخصص در پاسخ به پرسشی درباره تأثیر استرس بر پارکینسون گفت: اگرچه رابطه استرس با بیماریهایی نظیر میگرن و بیماریهای قلبی کاملاً اثبات شده است، اما در پارکینسون نیز استرس یک «کاتالیزور» و عامل تشدیدکننده مهم محسوب میشود. در جامعهای که فشارهای عصبی و استرس بالا باشد، ظهور علائم نهفته بیماری سرعت مییابد.
وی تصریح کرد: اگر دارو با دوز بالا شروع شود، ممکن است عوارض جدی نظیر «توهم» یا اختلالات بینایی در بیمار ایجاد کند که باعث ترس بیمار و رها کردن درمان میشود؛ لذا روند درمانی باید صبورانه و تحت نظارت دقیق پزشک طی شود.
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی کاشان تأکید کرد: در کنار درمانهای دارویی، انجام «فیزیوتراپی» و حرکات اصلاحی برای جلوگیری از انجماد حرکتی و حفظ تعادل بیمار ضروری است.
نظر شما