دور زدن تحریم دریا؛ از وظیفه تا مسئولیت ملی

ایران با برخورداری از بیش از ۸٬۷۵۵ کیلومتر مرز خشکی و دریایی و همسایگی با ۱۵ کشور (شامل روسیه، ترکیه، پاکستان، ترکمنستان و جمهوری‌های آسیای میانه)، یکی از کم‌نظرترین موقعیت‌های ژئواکونومیک جهان را دارد. در شرایطی که تنگه هرمز تحت فشارهای نظامی و تحریم‌های متمرکز دشمن قرار دارد، تکیه بر این مزیت ذاتی، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت هوشمندانه است. فعال‌سازی کریدور شمال-جنوب از طریق بنادر خزر (بندر امیرآباد، نوشهر و انزلی) و اتصال آن به بنادر جنوبی (بندرعباس و چابهار) با عبور از شبکه ریلی و جاده‌ای، کشور را به هاب لجستیک منطقه تبدیل می‌کند. همچنین مرزهای شرقی با پاکستان و غربی با ترکیه و عراق، ظرفیت واردات زمینی گندم، شکر و روغن را دارند. دورزدن تحریم دریا معنایش استفاده از تمامی ظرفیت‌های شمال، غرب و شرق است؛ مزیتی که کشورهای محصور در خشکی آرزوی آن را دارند. هرگونه غفلت از این شریان‌های موازی، کم‌کاری آشکار در محافظت از امنیت غذایی کشور است.